การถ่ายภาพสิ่งเล็กๆ หรือภาพจำพวกมาโครถือได้ว่าเป็นการถ่ายภาพที่ยากประเภทหนึ่ง
จะยากมากหรือยากน้อยขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราต้องการถ่ายด้วยว่าคืออะไร ถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหว
ไปมาได้ก็ถือว่ายาก และคงจะเหนื่อยมากพอสมควร แต่ถ้าเป็นสิ่งไม่มีชวิต หรือประเภทพรรณไม้
ดอกไม้ก็ง่ายขึ้นมาหน่อย (ขึ้นอยู่กับสถานที่ด้วย)
การถ่ายภาพมาโครนั้น เชื่อได้ว่าช่างภาพหลายๆคนคงอยากได้ภาพที่สวย ดูแล้วสบายตา ฉากหลังโล่งๆ ไม่มีอะไรเกะกะรบกวนสายตา แต่นั้นก็เป็นเพียงทฤษฎี พอเป็นภาคปฏิบัติจริงก็ทำได้ยาก
เพราะมักจะพบอุปสรรคของสถานที่โดยธรรมชาติเอง ก็ถ่ายในธรรมชาตินี่ ไม่ใช่ถ่ายในสตูดิโอ
ข้อได้เปรียบของการถ่ายภาพมาโครคือ การหาฉากหลังที่สวยๆ ตามต้องการได้ เนื่องจากเราเข้าไปถ่ายภาพใกล้กับ subject มาก เมื่อโฟกัสเฉพาะจุดบริเวณ subject ฉากหลังก็จะเบลอไปโดยอัตโนมัติ การที่ฉากหลังจะเบลอมากหรือเบลอน้อยขึ้นอยู่กับการเปิดช่องรับแสง ช่องรับแสงกว้างฉากหลักก็จะเบลอมาก ช่องรับแสงแคบฉากหลังก็เบลอน้อย สังเกตได้ว่า ถ้าฉากหลังเป็นกิ่งไม้ใบไม้ก็จะเห็นชัดเป็นรูปเป็นร่างของกิ่งไม้ใบไม้เหล่านั้น และอีกข้อหนึ่งคือ ระยะห่างระหว่าง subject และฉากหลั ถ้าอยู่ห่างกันมากฉากหลังก็จะเบลอมาก ห่างน้อยฉากหลังก็เบลอน้อย เริ่มเห็นรายละเอียดเป็นรูปเป็นร่างของกิ่งไม้ใบไม้ ซึ่งสิ่งต่างๆ เหล่านั้นจะมารบกวนสายตา ทำให้ภาพของเราดูไม่เด่นเท่าที่ควร ทางที่ดี ท่านควรสังเกตดูว่า ระหว่าง subject และฉากหลังอยู่ห่างกันมากน้อยแค่ไหน ถ้าอยู่ห่างกันมาก เราก็ใช้ช่องรับแสงแคบๆ เพื่อเพิ่มความชัดลึกของภาพ (การถ่ายภาพมาโครนั้น ควรใช้ช่องรับแสงให้แคบที่สุดเพื่อความคมชัดลึกของภาพ) แต่ถ้าระหว่าง subject และฉากหลังอยู่ค่อนข้างใกล้กันเราก็ใช้วิธีเปิดช่องรับแสงให้กว้างๆ เพื่อช่วยให้ฉากหลังเบลอ subject จะได้ดูเด่นสวยตามความต้องการ
จากหนังสือ อนุสาร อสท ฉบับประจำเดือนมิถุนายน 2549
